這篇是英國作家沙奇(Saki)的135篇短篇小說之一。沙奇 的小說以描述人生諷刺和殘酷面，靈異，動物而聞名。人們說沙奇殘酷無情，此言不虛，作為一位諷刺作家，殘酷無情也是不得已的，而且就連那種殘酷無情，也會讓讀者感到某種溫馨的人性，以及人面對生活和命運的嚴格考驗。總之，沙奇的作品是用無情，幽默，哀愁，諷刺等烹調出來的一道冷盤，到處可以感受到廚師的功力，五味俱全。

沙奇(Saki)的本名 是Hector Hugh Munro (1870 ~ 1916)，出生於緬甸。他父親在那裡當警察。沙奇出生不久即喪母，父親送他回英國，在兩位姑媽的 扶養及嚴厲管教下接受教育。第一次世界大戰爆發後，沙奇婉拒擔任軍官，而以志願兵入伍，1916年11月13日在法國陣地英勇戰鬥，為英國光榮捐軀。

經獲許可，本網站選七篇取材自「沙奇 短篇傑作精選」，志文出版社， 台北市，台灣。2003年2月出版。

中文譯者﹕熊乙杏 （St. Louis, Missouri, USA)

郭勝義用簡式現代文由中文版翻譯。

Phahkhuy ee Thang’ar (The Open Window )

打開著的窗

Saki

沙奇

        “Guarn a’ii ciog kirn toe e loeh`laai, Nuttel sensvy.” cidee taixiog zapgo-huex cviaa tirnteng ee zabor gyn’ar afnnef korng: “kaxngsii chviar lir sioefkhuar iongjirm guar`cide.”

「我的阿姨很快就會下來，納德爾先生。」一個大約十五歲很沉著的女孩子這麼說：「同時請你稍為容忍我一下子。」

        Framton Nuttel teq chix bueq korng cidkuar sekhab cit’ee tviuhap ee ue laai poef bagzeeng cid ui sioer tidlur, taxnsi koeq booe bueq sohud tehbeq loeq`laai ee a’ii, suha, y huisioong huaigii cid pair zerngseg laai pairhorng ciah’ee uanzuaan mxbad ee svihun laang, tuix y ee sinkefng kyntviw cit’ee mopvi e u sviafmih pangzo.

佛瑞東•納德爾試著想說些得體的話，恭維目前這位小姪女，但又不想忽略即將下來的阿姨，私底下，他非常懷疑這次正式來拜訪這些完完全全的陌生人對他正遭受到的神經緊張的毛病會有什麼幫助。

        Tngf y twtur zwnpi bueq pvuaf kaux cit’ee zngkhaf laai wnky ee sii, yn acir tuix korng: “Guar zaiviar lir pvuaf khix hiaf y’au e pernseeng sviafmih zenghorng, lir e wnky ti hiaf, booe ham jixnhooe laang kofng’ue, lir e utbun koeq booe khuairlok, lir ee sinkefng kyntviw mopvi e pexn kaq jur giamtiong.  Ti hiaf guar u bad cidkuar laang, guar laai pangbaang lir siar kuir tviw’ar kairsiau phuef.  Guar e kix`tid, u`ee laang korng`khylaai iaur cviaa iwseng`ee.”

當他正準備著要搬到這鄉下來隱居的時候，他的姊姊對他說：「我知道你搬去那兒之後，將會變成什麼情況，你將完全蟄居在那兒，同時不跟任何人說話，你將鬱鬱不樂，你的神經兮兮的毛病會變得更嚴重。在那邊有我認識的一些人，我就幫助你寫幾封介紹信。我記得有些還蠻友善的。」

Framton behek teq sviu tioeh cid ui lwsu, ia ciu si tehbeq saxng kairsiau phuef ho y ee Sappleton thairthaix, y booe tekkhag si siog’w iwseng`ee cid ui.

佛瑞東迷惑地想著這位女士，也就是他將要送上介紹信的莎菠東太太，她或許是屬於友善的一位。

“Lir karm u bad ciog ze ciaf ee laang?” cid ui tidlur mng y, yn nng-ee tiongkafn u ciog ze timbek ee sikafn ho tidlur zhaisviu tap’axn.

「你認識很多住在這裡的人嗎？」這位姪女問他，他們之間有足夠沉默的時間讓她猜想答案。

“Kahbeq cidee ma booe.” Framton korng.  “Lir zay hvo, six-nii zeeng, guar ee acir toe u ti ciaf tuax`kuex, ciu si ti hid kaurkhw, y pangbaang guar siar kairsiau phuef ho ciaf ee cidkuar laang.”  Y eng cit-ciorng zhengseg koeq uafnsioeq ee gwtiau huetab tidlur.

「幾乎一個人也沒有。」佛瑞東說。「妳知道，四年前，我的姊姊就住過這裡，就在那教區，她幫我寫了介紹信給這裡的一些人。」他以一種清晰而惋惜的語調回答她。

“Afnnef lir tuix guarn a’ii cit’ee laang ciu lorng mxzay loq?” cid ui tirnteng ee siaurleen zabor gyn’ar tui’mng y.

「那麼你對我的阿姨這個人是一無所知了？」這位沉著的年輕女孩追問他。

“Kantvaf zaiviar y ee miaa kab zuxcir.” cid ui hofngkheq thafnpeh teq huetab.  Y ciog sviu bueq zaiviar Sappleton tairthaix si u-afng`ee iafsi kuafhu.  Mxkoeq tuy pangkefng`nih ee tusy-befzeg extaxng ioeq zhud kvafnar u zapof-laang tuax ti ciaf.

「只知道她的名字和地址。」這位訪客坦率地回答。他很想知道莎菠東太太是有夫之婦或者是寡婦。不過從房間裡面的蛛絲馬跡可以猜測出好像有男人住在這兒。

“Y ee tua pikiok huatsefng ti twtw’ar hoer svaf-nii zeeng.”  Sioer zabor gyn’ar korng: “Hef si lirn acir lixkhuy ciaf y’au ciaq huatsefng ee taixcix.”

「她的大悲劇發生在整整的三年前。」小女孩說：「那是在你的姊姊離開這裡以後才發生的事情。」

“Y huatsefng tioeh pikiok?” Framton huatmng; ti ciah`niq pengzeng ee zngkhaf sofzai, kvafnar erngkay be huatsefng pikiok.

「她發生了悲劇？」佛瑞東發問；在這麼平靜的鄉下地方，好像不該發生任何的悲劇。

“Lir khoefleeng hoerkii sviu bueq zaiviar, ui svaifmih ti zap`gueh ee epof, hit’ee siang-svix ee loeqtex-thafng iuguaan uan’zuaan khuy`teq.”  Cit’ee tidlur kir tioeh cit-svix thofng orng guaxbin ee zhawphviaa, khuantua koeq phahkhuy ee loeqtex-thafng afnnef korng.

「你可能好奇想知道為什麼在十月的下午，那一扇窗子仍然完全打開著。」這位姪女指著一扇通往外面草坪地、寬大而打開著的法國式窗戶這麼說。

Framton huetab: “cit’ee sizun, citkhuarn thvikhix iaur cviaa unluarn, mxkoeq hid svix thang’ar ham pikiok u sviafmih kuanhe leq?”

佛瑞東回答：「這個時刻，天氣蠻暖和的，不過那一扇窗子和悲劇有什麼關係嗎？」

“Svaf-nii zeeng ee cit-jit, a’ii yn afng ham a’ii ee nng-ee sioefti kengkuex hid siang-svix loeqte-thafng, zhutkhix phahlah, yn zhud`khix ciu booe koeq tngr`laai laq.  Hvaikhuax kuex cit-phvix hong’iar-te laai kuax yn sor kah’ix ee hogkeg phahlah texkhw, yn svaf-ee laang lorng ho cit-phvix pernhuax bogzheg ee ciawtek-khw thwn`khix laq.  Hid nii ee haxkuix, thvikhix tamsip koeq hipjuah kaq ho laang kafmkag cviaa huaan.  Hit’ee sofzai it’hioxng lorng si cviaa anzuaan`ee, sofir suxsefn laang lorng be u cidtiafm’ar kefngkaix.  Ar yn ee sither ittit lorng booe zhue`tioeh, cid kvia khoefphvax ee su sidzai ho laang be bexkix`tid.”  Cid sii sioer zabor gyn’ar ee tirnteng gwkhix hutjeen pernseeng cicizuhzuq`ee.  “Khofleen ee a’ii ittit teq sviu zofng’u cit-jit, hid ciaq ham yn zoerhuer sitzofng ee zofng-seg sioer tngmoo kaur, e chviu y’orng kaxngkhuarn kengkuex hid cit-svix thang’ar, zoerhuer koeq tngr`laai.  Sofir muir jit kaux iaxaxm ee sizun, hid svix thang’ar zofngsi phahkhuy`teq.  Guarn sim’aix ee a’ii, y tviaxtvia ka guar korng, yn zhutkhix phahlah ee zenghorng; yn afng ee chiwpix phuah cit-niar peh-seg ee hongzuir guaxthoex, iaw’u yn thong serhaxn ee sioefti Ronnie, y zofngsi eng chviurkuaf hid khuarn ee sviatiau korng: ‘Bertie, lir zvuafviu zofngsi khvuax be khuy leq?’  Ciah’ee hylang y ee ue tviaxtvia zhar kaq y symhuaan.  Lir zay`booe?  chviu ciah’niq citzeng ee iaxaxm, tvia ho guar kafmkag tioeh moo-kud-sofngjeen, sviuxkorng yn toe bueq kengkuex hid svix loeqtex-thafng kviaa`jiblaai ---- ”

「三年前的一天，阿姨的先生和她的二個弟弟經過那一扇窗戶，出去狩獵，他們一去就沒有回來了。橫跨過一片荒野地到他們所喜愛的伏擊狩獵地區，他們三個人都在一片變化莫測的沼澤區中被吞沒了。那年夏季，天氣潮濕悶熱得令人發煩。那些地方向來都是很安全的，所以事先人們一點警戒都沒有。而他們的屍體一直都沒有找到，這件可怕的事，實在令人耿耿於懷。」這時候小女孩的沉著語氣突然變成結結巴巴地，「可憐的阿姨一直以為總有一天，那隻跟他們一起失蹤的棕色小長毛狗會像以往一樣經過那一扇窗子，一起再回來。所以每天到夜晚時刻，那一扇窗子總是打開著。我心愛的阿姨，她常常告訴我，他們出去狩獵的情況；她丈夫的手臂上帶著一件白色防水的夾克，還有她最小的弟弟瑞尼，他總是用歌唱似的聲調說：『珀爾娣，你怎麼總是看不開呢？』這些嘲弄她的話常吵得她心煩。你知道嗎？像這麼寂靜的夜晚，常令我感到毛骨悚然地以為他們就要經過那扇窗子而進來——」

Y sioefkhuar teq huatzuxn, hutjeen thengcir kofng’ue.  Hoefkazaix cid sii, a’ii zhongzofng-bangbaang kviaa`jiblaai pangkefng, bin siong in’ui titoex suaq u khiam’ix, y ee zhut’hen ho Framton zhuarn cide khuix.

她稍微發抖著，突然間停止說話。好在這個時候，阿姨匆匆忙忙地進到房間來，臉上帶著因遲到而有的歉意，她的出現令佛瑞東鬆了一口氣。

“Vera karm u hoefhoer ciauthai lir?” Y mng`cide

「菲拉有沒有好好地招待你？」她問了一下。

“Y ittit lorng ho guar kafmkag tioeh cviaa simseg.” Framton huetab.

「她一直都令我感到非常有趣的。」佛瑞東回答。

Sappleton thairthaix eng khinsafng ee khawkhix korng: “Guar hibang lir be khirhiaam hit’ee loeqte-thafng phahkuy`teq, guarn afng kab yn sioefti’ar kin’afjit zhud khix ciautek-khw siaxkeg-phahlah, yn tngr`laai ee sii, lorng toe kefng kuex cid svix thang’ar, yn e ciofng guar ee textharn zhoxng kaq ciog kvialan`ee, lirn zapof-laang lorng ma afnnef, tioeh`booe?”

莎菠東太太用輕鬆的口氣說：「我希望你不會在意那扇窗子打開著，我的丈夫和弟弟們今天出去沼澤地區射擊狩獵，他們回來的時候，總要經過這扇窗子，他們將會把我的地毯弄得滿地髒兮兮的，你們男人常是如此，不是嗎？」

Y jukhuaix koeq zabzab-liam korng be theeng teq tamlun phahlah ee suxzeeng, ciawlui ee kiorng-pud-exng-kiuu, kaxngsii ia taam kaux ti tangthvy`nih liah booe ah’ar ee zenghorng.  Tuix Framton tamlun ciah’ee suxzeng, ho y kafmkag tioeh moo-kud-sofngjeen.  Y cixnliong ciofng tamlun ee tebak zuarn hioxng pykaux khaq putkhoefphvax ee uextee, taxnsi peng booe sengkofng.  Y zhakag tioeh lur-zwlaang peng booe zuansym thviaf y korng ee ue.  Kaxngsii y ee bagciw puttuan teq orng hit’ee phahkuy`teq ee loeqte-thafng kab guaxkhaur ee zhawphviaa tefng teq khvuax.  Ti cid kvia pikiok ee ciunii kirliam-jit laai pairhorng y tekkhag si put’heng ee khiawhap.

她愉快而喋喋不休地談論著狩獵的事情，以及鳥類的供不應求，同時也談到在冬天裡尋找鴨子的情況。對佛瑞東談論這些事情，令他感到非常恐怖而起雞皮疙瘩。他盡力將談論的題目轉向比較不可怕的話題，但是並沒有成功。他察覺到女主人並不專心聽他說的話。同時她的眼睛不斷地往那扇打開著的窗子以及外邊的草坪地盯著看。在這件悲劇的周年紀念日來拜訪她的確是很不幸的巧合。

“Isefng lorng ittix kioex guar tioeh aix uanzuaan zexng’iorng hiuseg, mxthafng u simlir siong ee chirkheg, kaxngsii tioeh phiaxbern jixnhooe keglek ee theflek uxntong.”  Framton korng, kaxngsii y ui tioeh huarnsiorng-pvi teq thuabuaa, sviuxkorng uanzuaan ee svihun-laang kab id-bin-cy-een ee laang be kib bueq zaiviar padlaang ee thefjiok, pvixthviax, pvix’yn kab tixliaau honghuad.  Y kersiok koeq suatbeeng: “kuan’w yn’sip hongbin, yn ee irkexn ciu booe ittix loq.”

「醫生們都一致要我完全的靜養休息，不要有心理上的刺激，同時要避免任何激烈的體力運動。」佛瑞東說，同時他為幻想所苦，以為完全的陌生人和一面之緣的人不會急於想知道他人的體弱病痛、病因和治療方法。他繼續又說明：「關於飲食方面，他們的意見就不一致了。」

“Booe ittix?”  Sappleton thairtaix booe simcviaa teq korng tioeh, suax`loeqlaai haq cidee hiq.  Jen’au hutjeen kafn, y zhengchvir zuansym`khylaai, suaq piawhen zhud cviaa hvuahir ee bixn’ioong, mxkoeq peng mxsi in’ui Framton sor korng ee ue ynkhir y ee zurix.

「不一致嗎？」莎菠東太太心不在焉地說著，接著打了一個呵欠。然後突然間，她清醒專心起來而喜形於色，不過並不是因為佛瑞東所說的話引起她的注意。

“Yn ciong’w tngr`laai aq!” y tua sviaf hiafmkioex`teq, “twhoer kvuar tioeh lym tee ee sikafn, yn khvuax`khylaai muafsyn lorng thohw!”

　「他們終於回來了！」她大聲喊叫著，「剛好趕上喝茶的時刻，他們看起來滿身都是泥巴！」

Framton sioefkhuar teq zuxn`teq, kaxngsii eng cit-ciorng sviu bueq thuantat tongzeeng liawkair ee gafnkofng zursi hid ui tidlur.  Hid tidlur tuax tioeh behek khiofngpo ee gafnkofng kengkuex hid svix phahkhuy ee loeqte-thafng orng guaxkhaur teq zursi.

佛瑞東輕微地顫抖著，同時以一種想傳達同情了解的眼光注視著那位姪女。那姪女帶著迷惑恐怖的眼光經由那扇打開的窗子往外注視著。一股莫名的恐懼令佛瑞東非常驚嚇，他急速地由坐椅上轉身過來，而往同一方向注視著。

Ti jidkngf ciaxmciam armtam`loeqlaai ee pogbo tiofng, u svaf-ee langviar tw’ar khuaruat kuex zhawphviaa-te hioxng hit’ee phahkhuy ee loeqte-thafng honghioxng kviaa`kuerlaai; yn ee kengkahthaau terng lorng phvai cit-ky zhexng, kitiofng cidee laang koeq phuah cit-niar peh-seg ee guaxthoex.  Cit-ciaq khvuax`khylaai cviaa thiarm ee ciofng-seg sioer tngg moo kaur kintuex tioeh yn.  Booe sviaf booe sid`ee yn kviaa`kuerlaai khoerkin zhurar, jen’au ti hue’axm ee hoxnghwn`nih, hutjeen thuaan zhud nikhyn koeq sausviaf kvafnar chinchviu chviurkuaf ee sviatiau teq korng: “Bertie, lir zvuafviu lorng si khvuax be khuy leq?”

在曙光漸漸暗淡下來的薄暮中，有三個人影正跨越過草坪地向著那扇打開著的窗子方向走過來；他們手臂上都背著槍枝，其中一人還披著一件白色的外套。一隻看起來很疲倦的棕色小長毛狗緊跟著他們。無聲無息地，他們走過來靠近了屋子，然後在灰暗的黃昏裡，突然傳出年輕而嘶啞有如歌唱的聲調說：「珀爾娣，你怎麼總是看不開呢？」

Framton kektong kaq mxzay be afnzvuar, kirn giah y ee kuay’ar kab tix boe’ar, kipchiog teq orng zawloong bueftuafn ee mngg ham phof sioer cioeqthau’ar ee thengchiaf-lo, tuy tengkngf armtam ee tuaxmngg khaur chiofng`zhutkhix.  Kahbeq zoong tioeh een lo khiaa khataqchiaf ee laang, y kipsog teq orng lipaf pvy`ar zuarn tngr`laai, na booe yn ciu bin tur bin zoong zoer huer laq.

佛瑞東激動得不知所措，緊抓住他的拐杖和帽子，急促地往走廊盡頭的門和鋪著小碎石子的停車道，從燈光暗淡的大門口衝出去。幾乎撞到沿路騎腳踏車的人，他急速地往籬笆邊緣轉車，不然他們就迎面撞在一起了。

“Guarn tngr`laai aq, chin’aix`ee,” kengkuex loeqte-thafng, hid cit-ui zheng peh-seg hoxsvaf ee zapof-laang afnnef korng tioeh: “Guarn sinkhw terng u cidkuar thohw, mxkoeq tuapoxhun lorng taf`ar.  Tngf guarn kviaa`jiblaai hid sizun, orng gua kipsog khuangpwn hit’ee laang si sviaflaang?”

「我們回來了，親愛的，」經過那一扇窗子，那一位穿白色雨衣的男人這麼說著：「我們身上有一些泥巴，不過大部分都乾了。當我們進來那一刻，往外急速狂奔的那個人是誰呢？」

“Y si Nuttel sensvy, cit-ui booe pengsioong ee laang,” Sappleton thairthaix huetab: “Y kantvaf e tamlun y ee pvixthviax, tngf lirn kviaa`jiblaai ee sii, y len cit-sviaf zairkexn iafsi hoexsitler ee ue lorng booe korng, ciu kipchiog zhongzhofng orng mngg gua chiofng`zhutkhix, laang kvafnar sviuxkorng y twtioeh kuir leq.”

「他是納德爾先生，一位不平常的人，」莎菠東太太回答：「他只會談論他的病痛，當你們進來時，他連一聲再見或道歉的話都沒說，就急促匆匆往門外衝出去，人家還以為他碰見了鬼呢。」

“Guar zhaisviu si hid ciaq kaur ee kuanhe,” hid ui tidlur pengzeng teq korng.  “Y u ka guar korng`kuex, y tuix kaur u khiofngku-zexng.  U cit-pair, y ti Irnto Hvuaai-hooe hoehvua terng ee bong’afpof texkhw, bad ho cit-kuun iar kaur jiog`kuex, y hofng peg kaq khix biq ti cidee twtw’ar or hoer ee boxngkhud`nih kuermee, tefngbin hid kuun zengleeng-huibuat svia’ym zhele ee iar kaur, tuix y puttuan teq tua sviaf khongpui, cidee zengkerng u kaux ka laang peg kaq khysiaur laq.”

「我猜想是那一隻狗的關係，」那位姪女平靜地說。「他告訴過我，他對狗有恐懼症。有一次，他在甘茵斯河岸上的墳墓地區，曾經被一群野狗追逐過，他被迫躲藏在一座剛剛才挖掘好的墓穴裡過夜，上面那一群猙獰飛沫、聲音淒厲的野狗，對著他不斷地咆哮狂叫著，這情景足夠把人逼瘋了。」

Ti ter sikafn lai, ciog kirn toe pefn zhud khuahtviw ee moxhiarm sinkii korsu cviarsi cid ui tidlur ee zuantiorng.

在短時間內，突然地編導出誇張的冒險神奇故事是這位姪女的專長。